Renee Kelder was tijdens haar studententijd jarenlang verslaafd aan GHB, zonder dat haar omgeving het doorhad. Nu, twaalf jaar nadat haar boek Parttime Junkie grote aandacht kreeg, schrijft ze een nieuw hoofdstuk om duidelijk te maken dat herstel een voortgaand proces is.
Een dubbelleven en een boek als doorbraak
Kelder raakte vanaf haar negentiende verslaafd en hield dat leven lange tijd verborgen. Ondanks de verslaving wist zij haar studie af te ronden en ging zij werken in de verslavingszorg. Uiteindelijk stopte ze met gebruik en trad ze publiekelijk naar voren met haar verhaal; in 2014 kwam ze met het boek waarmee ze uit de anonimiteit stapte en nationaal werd besproken.
"Dit ben ik en ik mag alles laten zien"
Die woorden, die Kelder beschreef bij het verschijnen van haar boek, stonden toen symbool voor de bevrijding die het delen van haar ervaring bracht. Maar het is volgens haar geen afgesloten hoofdstuk: herinneringen en kwetsbaarheid blijven aanwezig en vragen blijvende aandacht.
Herstel blijft dynamisch
Twaalf jaar later is Kelder getrouwd met partner Jeroen, moeder van twee kinderen en werkzaam als geestelijk verzorger in de gehandicaptenzorg. Na de geboorte van haar tweede kind keerden oude angsten en paniekklachten terug, waardoor ze opnieuw therapie volgde. Deze ontwikkeling benadrukt dat herstel niet altijd lineair verloopt en dat terugvallen of nieuwe klachten onderdeel kunnen zijn van iemands levensloop.
Wat haar verhaal belangrijk maakt
- Normalisering van middelen: Kelder ziet dat designerdrugs en drugsgebruik meer genormaliseerd lijken te raken, wat volgens haar extra waakzaamheid vraagt.
- Herkenning van verborgen verslaving: zij signaleert bij anderen subtiele signalen — mensen die zich langzaam terugtrekken — en wil daarmee alertheid creëren.
- Voorbeeldfunctie: door openheid toont ze het belang van zichtbare rolmodellen voor mensen in vergelijkbare situaties.
| Jaar | Gebeurtenis |
|---|---|
| Vanaf 19 jaar | Verslaving aan GHB (ongeveer zes jaar) |
| 2014 | Verschijning boek Parttime Junkie en publieke bekendmaking |
| Heden (12 jaar later) | Nieuw hoofdstuk toegevoegd; terugkeer van angsten na geboorte tweede kind |
Haar loopbaan in de zorg en later als geestelijk verzorger illustreert ook de complexiteit van verslaving: iemand kan professioneel in de hulpverlening werken en zelf worstelen. Dat contrast onderstreept hoe weinig uiterlijke signalen soms zeggen over iemands binnenwereld.
Voor wie geïnteresseerd is in persoonlijke verhalen over verslaving en herstel biedt Kelder met het nieuwe hoofdstuk aanleiding om met meer nuance naar deze problematiek te kijken. Haar boodschap komt neer op twee aansporingen: erken kwetsbaarheid en wees alert op subtiele signalen bij anderen — en bij jezelf.
Praktisch: het oorspronkelijke boek zorgde in 2014 voor veel media-aandacht en maakte van Kelder een herkenbaar gezicht in het debat rond verslaving. Met dit vervolg herinnert ze eraan dat herstel aandacht en soms hernieuwde zorg vereist, ook jaren nadat iemand 'clean' is geworden.
