Etmaal rond de bult: doorzetten, rusten, weer opstaan
Een etmaal lang cirkelden ultralopers over het onverharde en verharde parcours rond de Kardingebult in Groningen. De lokale 24-uurs uitdaging, in de volksmond de Kardingebultra, draait minder om toptijden en meer om uithoudingsvermogen, ritme en mentaal herstel. Zondagmiddag stapte Stefan Waij (35) uit Tolbert na 144 kilometer uit de strijd. Hij kreeg van organisator Jan Douma een oorkonde en een bierglas uitgereikt, als tastbare erkenning na een etmaal van doorzetten in weer en wind.
„We zijn hartstikke trots op je. Hopelijk ben je er de volgende keer ook weer bij.”
Die volgende keer komt er wat Waij betreft zeker. Hij prijst de gemoedelijke sfeer rond de tentjes aan de voet van de bult, waar deelnemers tussen de rondes worden opgevangen door familie en vrienden. De gemeenschap rond het evenement blijkt een anker voor lopers die na uren in hun eigen bubbel even moeten landen, eten, omkleden en herstarten.
Een ronde van 6,7 kilometer en 32 hoogtemeters
Het parcours telt telkens 6,7 kilometer per ronde en omvat de klim naar de 32 meter hoge Kardingebult. Dat lijkt overzichtelijk, maar de herhaling maakt het zwaar: elke ronde vereist nieuwe aandacht voor techniek, paslengte, voeding en temperatuurregulatie. De Groningse wind en het wisselvallige weer vragen daarbij om extra lagen en discipline in de pauzes. Ondanks vermoeidheid en stroeve benen stapten laat op de middag nog steeds lopers door voor hun “laatste” rondje.
- Rondelengte: 6,7 km
- Hoogte Kardingebult: 32 m
- Loopduur: 24 uur
Triatleet na Pieterpad: ‘het beste is er even af’
Opvallende deelnemer Jort van Zutphen (42) uit Weidum – vorig jaar winnaar – noemde deze editie “taai”. Kortgeleden rende hij in drieënhalve dag het hele Pieterpad van 492 kilometer en merkte dat de opgebouwde spierschade nog voelbaar was. Toch hield hij de snelheid erin en spaarde hij zich niet op de slotronde.
„Het beste is er nu wel af. Het is zwaar. De vermoeidheid en spierschade van het Pieterpad zitten nog in mijn lichaam. Maar ik ga zo nog wel even een sprintje trekken, hoor.”
Van Zutphen kijkt alweer vooruit naar een 250 kilometer lange race tussen Athene en Sparta. De warmte deert hem daarbij minder dan de kille snerp die over de Kardingeplas kan waaien. Over de bredere betekenis van ultralopen zegt hij nuchter:
„Zwaar? Ach, het leven is ook zwaar, vooral door al die stress waarmee veel mensen moeten leven.”
Groeiende interesse in extremere afstanden
Volgens organisator Jan Douma zit de Kardingebultra “de wind mee”. Evenementen met extreme afstanden trekken steeds meer deelnemers én toeschouwers. Deels komt dat uit nieuwsgierigheid naar fysieke grenzen, deels uit de behoefte aan structuur en zingeving: regelmaat in eten, stappen tellen, doel per ronde. Douma ziet dat mensen hun lichaam beter leren kennen door lang te bewegen en zorgvuldig te herstellen tussen de inspanningen.
Langs het parcours is de sociale basis zichtbaar. Namen als Maurice Kram – die zich voorbereidde op een laatste rondje – en Niels van Gelderen, die monter weer een ronde oppakte, illustreren hoe verschillend de aanpak kan zijn: de een strak op schema, de ander improviserend met korte pauzes. Bij de tentjes wordt koffie gezet, blaren worden ingetaped en sokken verwisseld, waarna het volgende rondje start aan de voet van de bult.
Werken, slapen, lopen: de balans na 24 uur
De nuchterheid overheerst. Waij antwoordt op de vraag of hij eerst moet bijkomen of maandag weer aan het werk gaat met het directe antwoord dat zijn werkgever er niets aan kan doen dat hij deze sporten beoefent. Het tekent de mentaliteit van veel deelnemers: de keuze om 24 uur te lopen is een privé-uitdaging die je zelf organiseert, met steun van naasten én begrip van collega’s waar mogelijk. Herstel begint vaak al op locatie: droge kleding, warme drank, wat eten – en dan pas naar huis.
Wat maakt Kardinge bijzonder voor ultralopers?
Het Kardingegebied biedt een gevarieerde lus met korte klim, open stukken en beschutte zones. Dat maakt het geschikt voor afwisselend tempo en test het hoofd net zo hard als de benen. Voor omwonenden is het evenement overzichtelijk: de lus ligt compact, er is dus geen grootschalige verkeersimpact in de stad. Voor beginners geldt dat zo’n lusvormig parcours de drempel verlaagt: je passeert regelmatig verzorgingspunten en kunt stoppen wanneer dat verstandig is.
| Onderdeel | Kenmerk |
|---|---|
| Locatie | Kardinge, Groningen |
| Hoogtepunt parcours | Klim naar de 32 m hoge Kardingebult |
| Rondelengte | 6,7 km per lus |
| Karakter | 24-uurs ultraloop, met pauzes naar eigen inzicht |
Douma benadrukt dat de aantrekkingskracht van dit soort evenementen blijft groeien. De mix van persoonlijke doelstelling, sociale steun en een overzichtelijk parcours maakt de Kardingebultra tot een laagdrempelige maar intense kennismaking met ultralopen. Voor de meer ervaren deelnemers is het een ideale graadmeter: hoe hou je lijf en hoofd heel als de klok doortikt en het aantal rondes oploopt?
